سی و یکم فروردین یکهزار و  سیصد و هشتاد و پنج خورشیدی در  تقویم  من

          روز بزرگی است، روزی که در بیست و سه سالگی "بله" را درعقدی که خدا در

          آن حضور عیانی داشت به همسرم گفتم.

          یک دوره تفسیر المیزان و لغتنامه ی دهخدا ، چهارده سکه ی بهار آزادی ، ۱۴ 

          شاخه گل محمّدی و انگشتر عقد تمام مهریه ای بود که به پیشنهاد خودم در

          عقدنامه  آمد ،  چیزی  که همسرم تا مدتها بعد از  عقدمان هر  بار به  یادش 

          می افتاد می گریست ،  مرداد همان سال زندگی را شروع کردیم  و  رهسپار

          تهران شدیم  و  مهر همان سال دانشجوی  ارشد شدم ، حالا  که به یاد می

          آورم چقدر سر انتخاب همسر پدر و مادرم  را  آزار   داده ام از خودم  بیزار می

          شوم ، سر اینکه باید همسرم چنین و  چنان باشد ،  مذهبی باشد ،  ظاهر

          مذهبی هم داشته باشد و غیره و  ذلک، یادم هست برای قبولاندن مهریه ی

          چهارده سکه ای به پدر و مادر بزرگوارم چقدر  گریه کردم ، چون  می خواستم

          خودم پیشنهاد مهریه ی کم را به  خانواده ی همسرم بدهم ،  آخر  آن  موقع

          بیشتر از حالا روی ابرها بودم ، پایی بر زمین نداشتم ، اهل شعار هم نبودم ،

          دوست داشتم هر چه باورم بود عملی کنم ، کمتر  ژستهای روشنفکرانه  می

          گرفتم و بیشتر حس و حال مذهبی داشتم ،  برخلاف  حالا که  وزنه ام  وارونه

          شده ، به هر حال امروز عقدمان و مهرمان شش سالش تمام  شد و  من می

          سپارم به  خدا که  پاسبانی کند این طفل شش ساله را.